ေအာင္ျမတ္သာႏွင့္မဟာၿမိဳင္ေတာသို႔အလည္တစ္ေခါက္
ေအာင္ျမတ္သာႏွင့္မဟာၿမိဳင္ေတာသို႔အလည္တစ္ေခါက္
ေအာင္ျမတ္သာလည္းသူေဌးကုန္းရြာကေန ထြက္လာၿပီးေနာက္မွာ ၿမိဳ႕အထြက္ေစတီေလးမွာ ခဏ နားရင္း မိမိလုပ္ေနက်ျဖစ္တဲ့ တရားထိုင္ျခင္း
လုပ္ငန္းကို.ျပဳလုပ္ေနသကဲ့သို႔သက္ခိုင္သည္လည္း မိမိ၏ အလုပ္ျဖစ္တဲ့ အင္းကြက္ေရးဆြဲျခင္း အလုပ္ကို စိတ္ႏွစ္ကာ ေရးဆြဲေနခ်ိန္……
"ဖတ္ ဖတ္ ဖတ္ ဖတ္"
ဝါးလံုးနဲ႔တစ္စံုတစ္ရာကို.႐ိုက္ခတ္သံၾကားလိုက္ ရတယ္။
သက္ခိုင္စိတ္မပ်ံ့လြင့္ေအာင္ ခ်ဳပ္ထိန္းရင္း မိမိေရးဆြဲရမည့္ အလုပ္ကို.ၿပီးျပတ္ေအာင္ ေရးဆြဲေန လိုက္တယ္။
သက္ခိုင္ အင္းကြက္ေရးဆြဲၿပီးခ်ိန္မွာပဲ ေအာင္ျမတ္သာ တရားျဖဳတ္လိုက္တယ္။
ထိုစဥ္.…
"ဖတ္ ဖတ္ ဖတ္"
ဝါးလံုး႐ိုက္သံက ၾကားလာရျပန္ေရာ…အသံက ေစတီအေနာက္ ဝါးရံုေတာထဲက ၾကားရတာ…
"ဆရာ ၾကားလား"
"အိမ္း ငါတို႔ကို ေစာင့္ၾကည့္ေနတာျဖစ္မယ္"
.....
ထိုစဥ္ ဝါးလံုးတစ္ေခ်ာင္းက.ေလထဲမွာ လြင့္လာၿပီး
ေစတီဇရပ္ရဲ႕ ၾကမ္းခင္းကို တဖတ္ဖတ္နဲ႔ လာ႐ိုက္ပါေလေရာ။
ထိုအခါ ေအာင္ျမတ္သာက..
"ကဲ ကိုယ့္ဆရာ သိဒိၶ။င္ဝါးျမတ္ကို ဖယ္ၿပီး စကား စျမည္ေျပာၾက.တာေပါ့ဗ်ာ"
လို႔ေျပာလိုက္တာကုိ သက္ခိုင္ ၾကားလိုက္တယ္...
....
ထိုအခါ ဝါးလံုးက ဘုတ္ခနဲ ၾကမ္းျပင္ေပၚ ျပဳတ္က်ၿပီး သက္ခိုင္တို႔အေ႐ွ႕မွာ အဝတ္အစားခပ္ႏြမ္းႏြမ္း လူလတ္ပိုင္းတစ္ဦးေပၚလာခဲ့တယ္။
"ဟာ.."
သက္ခိုင္အံ့ၾသသြားတယ္။
ေအာင္ျမတ္သာကေတာ့ ..
"ကဲ ေျမေလ်ွာက္ဝိဇၨာႀကီး ဘယ့္ႏွယ္ဘယ္လို
ဒီေတာထဲေရာက္ေနရတာလဲ"
.....
ထိုအခါ ညစ္ႏြမ္းႏြမ္းလူႀကီးက…
"က်ဳပ္က ဇရပ္ေပၚမွာ ဘယ္သူမ်ားလဲလို႔ လာၾကည့္ တာပါ လက္စသတ္ေတာ့ အင္းဝိဇၨာေလး.ေအာင္ျမတ္သာ ျဖစ္ေနတာကိုး. ခင္ဗ်ားရဲ႕ ဂုဏ္သတင္းေတြက မဟာၿမိဳင္ေတာႀကီးထဲမွာ ေမႊးပ်ံ့ေနပါေကာ လားဗ်ာ...အဘဆရာႀကီးေတြျဖစ္တဲ့ အဘဘိုးမင္းေခါင္နဲ႔ အဘဘိုးဘိုးေအာင္တို႔ကိုယ္တိုင္ မဟာၿမိဳင္ေတာထဲလာဖို႔ ဖိတ္ၾကားျခင္းခံရတဲ့ အသက္အငယ္ဆံုး ထြက္ရပ္ေပါက္ဆရာေလး ေအာင္ျမတ္သာကို ခုမွ ေတြ႔ဖူးတာပဲဗ်ိဳ႕ ဟားဟားဟားဟား........ကဲ ဆရာေလး ဒါက ဆရာေလးတပည့္လား..."
"ဟုတ္တယ္ဗ် သူ႔နာမည္က သက္ခိုင္တဲ့ ပဌာန္း ဆက္႐ွိလို႔ က်ဳပ္ေခၚထားတာပဲ...."
"တယ္ဟုတ္ပါလားဗ် မွန္းစမ္း..အလိုေလး ပညာေတာင္ ေတာ္ေတာ္စံုေနပါေကာ ကဲ သက္ခိုင္ေရ
မင္းလည္းမင္းဆရာလို ထြက္ရပ္လမ္းစဥ္ကို လိုက္မလို႔လား"
......
ထိုအခါ သက္ခိုင္က..
"ေျမေလွ်ာက္ဝိဇၨာႀကီး တစ္ခုေလာက္ေမးပါရေစ
ခုနက ဘာလို႔ကိုယ္ေပ်ာက္ေနတာတုံး"
....
"ဟားဟားဟား ဒါက ေဟာဒီဝါးျမတ္ရဲ႕ အစြမ္းလို႔ေျပာရမွာပဲ ဒါကသာမန္ဝါးမဟုတ္ဘူး သိဒိၶအစြမ္း ႐ွိတဲ့ အဆစ္မပါတဲ့.ဝါးျမတ္ပဲ ဒီဝါးျမတ္ကို.ကိုင္ထားတဲ့သူ မည္သူမဆို ကိုယ္ေပ်ာက္ႏိုင္တဲ့ အစြမ္း ႐ွိတယ္ကြဲ႔ သာမန္လူေတြနဲ႔ မသင့္ေလ်ာ္တဲ့ ရတနာ တစ္ပါးျဖစ္လို႔ အထက္ဆရာႀကီးေတြက လာယူခိုင္း တာ.ျဖစ္တယ္"
......
"ဒါဆို ဒီဝါးကို.ဘယ္ယူသြားမလို႔လဲ.."
"ဟားဟား ဒီဝါးကို မဟာၿမိဳင္ေတာႀကီးထဲကို ယူသြားမွာေပါ့ ဟိုမွာဒီထက္ပိုထူးဆန္းတဲ့ သဘာဝ လြန္အရာဝတၱဳ ေတြအမ်ားႀကီး႐ွိတယ္ကြ.."
......
ထိုအခါေအာင္ျမတ္သာက…
"ကဲ ေျမေလ်ာက္ဝိဇၨာႀကီးဘယ္ေတာ့ ျပန္မွာလဲဗ်"
...
"က်ဳပ္တာဝန္က ဒီဝါးကိုသြားပို႔ၿပီးရင္ တာဝန္ေက်ၿပီ
က်ဳပ္ရဲ႕ဝါသနာအရ ေနရာအႏွံ႔ ေလွ်ာက္သြားမယ္
ဒါနဲ႔ ဒီလူငယ္ေလးကို သမထလိုင္းဘက္ကိုပဲ ပို႔ေတာ့မွာလား ဆရာေအာင္ျမတ္သာ"
....
ထိုအခါေအာင္ျမတ္သာက…
"ဒါကေတာ့ သက္ခိုင္ရဲ႕ ဆႏၵအရေပါ့"
ထိုအခါ.သက္ခိုင္က……
"သမထနဲ႔ ဝိပႆ နာက.ဘယ္လိုကြာလို႔တုံး ဆရာ တို႔.."
ထိုအခါ.ေျမေလ်ာက္ဝိဇၨာက… .
"သမထဆိုတာ ဘုရား႐ွင္ပြင့္ေတာ္မမူခင္ကတည္း ကေပၚေနတဲ့ က်င့္ႀကံနည္းတစ္မ်ိဳးကြ စိတ္ကိုတည္ၿငိမ္ေအာင္ထားၿပီး က်င့္ႀကံရတာ စိတ္တည္ၿငိမ္လာ ၿပီဆိုရင္ အျမင္အာရံု အၾကားအာရံု စ်ာန္သမာပတ္ေတြရလာလိမ့္မယ္ အဲဒါဆို အခန္းဆံုးၿပီ အဲလိုရတဲ့ သူေတာ္စင္ေတြကို ထြက္ရပ္ေပါက္တယ္လို႔ေခၚၾက တယ္ သူတို႔ေတြက မိမိရဲ႕အသက္ကို လိုသလိုဆြဲ
ဆန္႔ႏိုင္ၾကတယ္ ဘုရား႐ွင္ပရိနိဗၺာန္စံေတာ္မူၿပီး ေနာက္ပိုင္းမွာ ထြက္ရပ္လမ္းစဥ္ရယ္ နိဗၺာန္ေရာက္ ေၾကာင္းဝိပႆ နာရယ္ဆိုၿပီး လမ္းေၾကာင္း၂ခု ကြဲလြဲခဲ့တယ္"
......
ထိုအခါ.သက္ခိုင္က…
"ဘယ္လိုကြာတာလဲဆရာ"
"႐ွင္း႐ွင္းေျပာရရင္ထြက္ရပ္လမ္းဆိုတာက အသက္ကို ဆြဲဆန္႔ၿပီး ေနာင္ပြင့္မယ့္ ဘုရားကိုဖူးေမ်ွာ္ဖို႔ ေစာင့္ေနၾကတာ ဝိပႆ နာကေတာ့ လက္႐ွိဘဝ မွာပဲ နိဗၺာန္ကို ရေအာင္လုပ္တာ"
.......
"အခုဆရာေျပာမွပဲ ကြဲကြဲျပားျပားသိေတာ့တယ္
ဒါဆို သမထဘက္ကေန ဝိပႆ နာကို ကူးလို႔ေကာ ရလားဆရာ"
"ဟာ.ရတာေပါ့ကြ သမထဘက္ကေန ဝိပႆ နာ ကိုကူးေျပာင္းတဲ့ နည္းကျဖတ္လမ္းနည္းပဲ
နိဗၺာန္ေရာက္ေၾကာင္းအတြက္ အလြယ္ကူဆံုးနည္း ပဲ.."
"ဒါဆိုဆရာတို႔က.ဘာလို႔မေျပာင္းဘဲ ထြက္ရပ္လမ္း စဥ္မွာ ေနေနတာလဲ."
....
"ဟာ မိေက်ာင္းမသားက ေတာ္ေတာ္အေမးထူတာ ပဲ..ငါတို႔က ေနာင္ပြင့္မယ့္ဘုရားကို ဖူးေမွ်ာ္ဖို႔ ေစာင့္ေနတာ.."
"အခုမွပဲ ႐ွင္းေတာ့တယ္"
....
"ကဲ ဆရာေလးေအာင္ျမတ္သာ က်ဳပ္မဟာၿမိဳင္ေတာ ထဲကို သြားေတာ့မယ္ လိုက္ဦးမလား"
....
"အိမ္း က်ဳပ္လည္း မဟာၿမိဳင္ေတာထဲမေရာက္တာ ၾကာေနၿပီ ဒီတစ္ခါလိုက္ခဲ့မယ္ဗ်ာ"
"ဆရာ.ဆရာ ကြၽန္ေတာ္လည္းလိုက္ခ်င္တယ္"
...
ထိုအခါ ေျမေလွ်ာက္ဝိဇၨာက…
"ဟာ ဒီေကာင္ကို ဘယ္လိုလုပ္မလဲ"
"အလည္သေဘာမ်ိဳးေခၚလို႔ရရင္ရမွာ အထက္ဆရာ ေတြဆီမွာ ခြင့္ေတာင္းၾကည့္ဦးမယ္"
ဆိုၿပီး ေအာင္ျမတ္သာက မ်က္လံုးအစံုကိုမွိတ္လိုက္ တယ္။ ခဏၾကာေတာ့..
"ကဲ သက္ခိုင္ေရ မင္းေတာ့ ကံထူးတာပဲ ခဏေတာ့ လိုက္လို႔ရမယ္ ၿပီးတာနဲ႔ မင္းျပန္ရမယ္"
....
"ရတယ္ဆရာ ခဏပဲျဖစ္ျဖစ္ လိုက္မယ္ဗ်ာ"
...
"ဒါဆို လွဲအိပ္လိုက္"
သက္ခိုင္လည္း ဇရပ္ေပၚလွဲခ်လိုက္တယ္။
"မ်က္လံုးမွိတ္လိုက္"
သက္ခိုင္မ်က္လံုးမွိတ္လိုက္တယ္။
..
"ရၿပီ သက္ခိုင္ ျပန္ဖြင့္ေတာ့"
သက္ခိုင္ မ်က္လံုးဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့…
"အိုး အလိုေလး ဒါ. ဒါက…"
....
"ဒါက မဟာၿမိဳင္ေတာပဲ ဒီကိုလာရင္ မဆူညံရဘူး
တရားက်င့္ႀကံေနတဲ့ သူေတာ္စင္ေတြ႐ွိတယ္
ေရာက္တုန္းေရာက္ခိုက္ လိုက္ၾကည့္ၾကည့္ဦး"
....
"ဆရာက ဘယ္သြားမလို႔လဲ"
"က်ဳပ္ဟိုသစ္ပင္ေအာက္မွာ တရားထိုင္ေနမယ္
မင္းက.လိုက္ၾကည့္ခ်င္တယ္ဆို လိုက္ၾကည့္ေန"
....
သက္ခိုင္လည္း ပတ္ဝန္းက်င္ကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့
အရမ္းကိုသာယာလွတဲ့ေနရာပါလား…အရာရာၿငိမ္ သက္ေနၿပီး ေက်းငွက္ေတြရဲ႕ သာယာနာေပ်ာ္ဖြယ္ အသံေလးေတြ..စမ္းေခ်ာင္းစီးက်သံေတြကလြဲၿပီး
ဘာဆိုဘာမွမၾကားရတဲ့ ေနရာေလးပါလား.....
သက္ခိုင္ ေလွ်ာက္ၾကည့္ေနရင္း…အလိုေလး..
သစ္ပင္တိုင္းမွာ တရားက်င့္ႀကံေနတဲ့ သူေတာ္စင္ေတြအျပည့္ပါလား..ဘုန္းေတာ္ႀကီးေတြလည္းပါ တယ္…လူဝတ္ေတြလည္းပါတယ္…ေယာဂီေတြ
လည္း ပါတယ္…မုတ္ဆိတ္ေမႊးအ႐ွည္ႀကီးနဲ႔ ဆာဒူး ႀကီးေတြလည္း႐ွိတယ္…တျခားႏိုင္ငံက သူေတြကို လည္း ေတြ႔ရတယ္…သူတို႔အားလံုး ၿငိမ္သက္ၿပီး တရားက်င့္ႀကံေနၾကတာပဲ။
....
မဟာၿမိဳင္ေတာႀကီးက သူေတာ္စင္ေတြအတြက္ သီးသန္႔ဖန္တီးထားတဲ့ေနရာတစ္ခုပဲထင္ပါရဲ႕။
သက္ခိုင္ လိုက္ၾကည့္ေနရင္း စမ္းေခ်ာင္းတစ္ခုမွာ ေရထဲေပါေလာေမ်ာေနတဲ့ ေက်ာက္ဖ်ာတစ္ခ်ပ္ကိုေတြ႔လိုက္ရတယ္။
...
သက္ခိုင္ အံံံ့ၾသၿပီး ေက်ာက္ဖ်ာကို ကိုင္ၾကည့္တယ္
တကယ့္ေက်ာက္သားပဲ။ ဒါေပမယ့္ ေရေပၚေပၚေန တယ္။
....
သူေတာ္စင္ေတြကေတာ့ မ်က္စိတစ္ဆံုး မကုန္ႏိုင္ေအာင္ မ်ားျပားလွပါလား…အားလံုး ကိုယ့္အလုပ္နဲ႔ ကိုယ္ က်င့္ႀကံေနလိုက္ၾကတာ။ ၾကည္ညိဳစရာ ေကာင္းလိုက္တာ
.....
ထိုစဥ္..
ေဟာ ေကာင္းကင္ထက္မွာ စ်ာန္သမာပတ္နဲ႔
ပ်ံသန္းေနတဲ့ ဆာဒူးႀကီးေတြ…ပိတ္ျဖဴ စင္ၾကယ္နဲ႔
သူေတာ္စင္ေတြ....
သက္ခိုင္ ေငးေမာရင္း ေလ်ွာက္လာစဥ္..
ဂူတစ္လံုးထဲက အေရာင္တဖိတ္ဖိတ္ထြက္ေနတာ ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ သက္ခိုင္လည္း ဂူထဲဝင္ၾကည့္ လိုက္ေတာ့ အလိုေလး…ဂူထဲမွာလည္း တရားက်င့္ ႀကံေနတဲ့သူေတြ အမ်ားႀကီးပါလား..ဂူရဲ႕အလယ္ေနရာကေန အလင္းေရာင္ေတြ တဖိတ္ဖိတ္လ်ွံထြက္ေနတာ..
အလင္းေရာင္ထြက္ေနတဲ့ အ႐ာကိုေသခ်ာၾကည့္ လိုက္ေတာ့ စိန္တံုးႀကီးတစ္တံုး..
ဂူထဲမွာစိန္တံုးကထြက္တဲ့အလင္းေရာင္ေၾကာင့္ အရာအားလံုး ႐ွင္းလင္းစြာျမင္ေနရတယ္။
....
သက္ခိုင္လည္း ဂူထဲကေန ျပန္ထြက္လာၿပီး
စမ္းေခ်ာင္းေလးေဘးမွာ ထိုင္ၿပီး တရားမွတ္မယ္လို႔ အလုပ္မွာ..
"ကဲ လူေလး အခ်ိန္ေစ့ၿပီ ကိုယ့္ေနရာ ျပန္ေတာ့
မင္းဒီကိုလာခ်င္ရင္ မင္းႀကိဳးစား"
ဆိုတဲ့ စကားသံ ၾကားလိုက္ရတယ္။
....
သက္ခိုင္လည္းမ်က္လံုးမွိတ္ၿပီး ျပန္ဖြင့္လိုက္ေရာ.
"ဟင္.."
"သတိရလာၿပီ.…သတိရလာၿပီ...."
သူ႔အနားမွာ လူေတြအံုေနတာ…
"က်ဳပ္ဘာျဖစ္လို႔လဲ"
"ဟာ.. မိတ္ေဆြက ဒီဇရပ္မွာ အိပ္ေပ်ာ္ေနတာ
၂ရက္႐ွိၿပီဗ်"
....
"ဗ်ာ ၂ရက္ေတာင္႐ွိၿပီ မဟုတ္ေလာက္ဘူး ထင္တယ္ေနာ္ ခုနကမွ က်ဳပ္အိပ္ေနတာပါ"
....
"တကယ္ေျပာတာဗ် မိတ္ေဆြအသက္႐ွဴ ေနလို႔သာ မေသမွန္းသိတာ"
"ေၾသာ္… ဟုတ္ကဲ့..ေက်းဇူးပါဗ်ာ"
....
လူေတြလည္းသက္ခိုင္သတိရလာေတာ့ ကိုယ့္အိမ္ကိုယ္ျပန္သြားၾကတယ္။
သက္ခိုင္လည္း မဟာၿမိဳင္ေတာကိုေရာက္သြားတာ ခဏပါပဲ ဘယ္လို ၂ရက္ေတာင္ၾကာသြားလဲ
စဥ္းစားေနရင္း နားထဲမွာ..
"သက္ခိုင္ မင္း ေနာက္၄ရက္ေလာက္ထိ ငါ့ကို ဇရပ္မွာပဲေစာင့္ေန"ဆိုတဲ့ အသံၾကားလိုက္ရတယ္။
.....
သက္ခိုင္လည္း ဇရပ္ေပၚမွာေန အနားမွာ႐ွိတဲ့ ဘုန္း ႀကီးေက်ာင္းက.ဆြမ္းဟင္းအက်န္ေတြ စားရင္း
မိမိအလုပ္ျဖစ္တဲ့ အင္းကြက္ကိုပဲ ေရးဆြဲေနခဲ့တယ္။
၄ရက္ေျမာက္မနက္မွာေတာ့..
"သက္ခိုင္ ထေတာ့ မိုးလင္းေနၿပီ" ဆိုတဲ့အသံၾကားလို႔ၾကည့္လိုက္တာ ေအာင္ျမတ္သာက သူ႔အနားေရာက္ေနၿပီ..
.....
သက္ခိုင္လည္း လုပ္စရာ႐ွိတာ ေကာက္လုပ္ၿပီး…
"ဒီတစ္ခါ.ဘယ္ကိုခရီးဆက္မလဲဆရာ"
"အိမ္း ဒီတစ္ခါေတာ့ ေယာနယ္ဘက္ကို ခရီးထြက္ရမယ္လို႔.ၫႊန္ၾကားခဲ့တယ္ အဲဒီနယ္မွာ ဆိုးသြမ္းေနတဲ့ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ကို ပညာႏုတ္ဖို႔ တာဝန္ေပးခံထားရတယ္ ကဲ သြားရေအာင္..." ဆိုၿပီး ဆရာတပည့္ႏွစ္ေယာက္
ဇရပ္ေလးေပၚကေန ဆင္းလာခဲ့လိုက္ေတာ့သည္။
ေလးစားစြာျဖင့္
ေဇယန(ရာမည)
ေအာင္ျမတ္သာလည္းသူေဌးကုန္းရြာကေန ထြက္လာၿပီးေနာက္မွာ ၿမိဳ႕အထြက္ေစတီေလးမွာ ခဏ နားရင္း မိမိလုပ္ေနက်ျဖစ္တဲ့ တရားထိုင္ျခင္း
လုပ္ငန္းကို.ျပဳလုပ္ေနသကဲ့သို႔သက္ခိုင္သည္လည္း မိမိ၏ အလုပ္ျဖစ္တဲ့ အင္းကြက္ေရးဆြဲျခင္း အလုပ္ကို စိတ္ႏွစ္ကာ ေရးဆြဲေနခ်ိန္……
"ဖတ္ ဖတ္ ဖတ္ ဖတ္"
ဝါးလံုးနဲ႔တစ္စံုတစ္ရာကို.႐ိုက္ခတ္သံၾကားလိုက္ ရတယ္။
သက္ခိုင္စိတ္မပ်ံ့လြင့္ေအာင္ ခ်ဳပ္ထိန္းရင္း မိမိေရးဆြဲရမည့္ အလုပ္ကို.ၿပီးျပတ္ေအာင္ ေရးဆြဲေန လိုက္တယ္။
သက္ခိုင္ အင္းကြက္ေရးဆြဲၿပီးခ်ိန္မွာပဲ ေအာင္ျမတ္သာ တရားျဖဳတ္လိုက္တယ္။
ထိုစဥ္.…
"ဖတ္ ဖတ္ ဖတ္"
ဝါးလံုး႐ိုက္သံက ၾကားလာရျပန္ေရာ…အသံက ေစတီအေနာက္ ဝါးရံုေတာထဲက ၾကားရတာ…
"ဆရာ ၾကားလား"
"အိမ္း ငါတို႔ကို ေစာင့္ၾကည့္ေနတာျဖစ္မယ္"
.....
ထိုစဥ္ ဝါးလံုးတစ္ေခ်ာင္းက.ေလထဲမွာ လြင့္လာၿပီး
ေစတီဇရပ္ရဲ႕ ၾကမ္းခင္းကို တဖတ္ဖတ္နဲ႔ လာ႐ိုက္ပါေလေရာ။
ထိုအခါ ေအာင္ျမတ္သာက..
"ကဲ ကိုယ့္ဆရာ သိဒိၶ။င္ဝါးျမတ္ကို ဖယ္ၿပီး စကား စျမည္ေျပာၾက.တာေပါ့ဗ်ာ"
လို႔ေျပာလိုက္တာကုိ သက္ခိုင္ ၾကားလိုက္တယ္...
....
ထိုအခါ ဝါးလံုးက ဘုတ္ခနဲ ၾကမ္းျပင္ေပၚ ျပဳတ္က်ၿပီး သက္ခိုင္တို႔အေ႐ွ႕မွာ အဝတ္အစားခပ္ႏြမ္းႏြမ္း လူလတ္ပိုင္းတစ္ဦးေပၚလာခဲ့တယ္။
"ဟာ.."
သက္ခိုင္အံ့ၾသသြားတယ္။
ေအာင္ျမတ္သာကေတာ့ ..
"ကဲ ေျမေလ်ွာက္ဝိဇၨာႀကီး ဘယ့္ႏွယ္ဘယ္လို
ဒီေတာထဲေရာက္ေနရတာလဲ"
.....
ထိုအခါ ညစ္ႏြမ္းႏြမ္းလူႀကီးက…
"က်ဳပ္က ဇရပ္ေပၚမွာ ဘယ္သူမ်ားလဲလို႔ လာၾကည့္ တာပါ လက္စသတ္ေတာ့ အင္းဝိဇၨာေလး.ေအာင္ျမတ္သာ ျဖစ္ေနတာကိုး. ခင္ဗ်ားရဲ႕ ဂုဏ္သတင္းေတြက မဟာၿမိဳင္ေတာႀကီးထဲမွာ ေမႊးပ်ံ့ေနပါေကာ လားဗ်ာ...အဘဆရာႀကီးေတြျဖစ္တဲ့ အဘဘိုးမင္းေခါင္နဲ႔ အဘဘိုးဘိုးေအာင္တို႔ကိုယ္တိုင္ မဟာၿမိဳင္ေတာထဲလာဖို႔ ဖိတ္ၾကားျခင္းခံရတဲ့ အသက္အငယ္ဆံုး ထြက္ရပ္ေပါက္ဆရာေလး ေအာင္ျမတ္သာကို ခုမွ ေတြ႔ဖူးတာပဲဗ်ိဳ႕ ဟားဟားဟားဟား........ကဲ ဆရာေလး ဒါက ဆရာေလးတပည့္လား..."
"ဟုတ္တယ္ဗ် သူ႔နာမည္က သက္ခိုင္တဲ့ ပဌာန္း ဆက္႐ွိလို႔ က်ဳပ္ေခၚထားတာပဲ...."
"တယ္ဟုတ္ပါလားဗ် မွန္းစမ္း..အလိုေလး ပညာေတာင္ ေတာ္ေတာ္စံုေနပါေကာ ကဲ သက္ခိုင္ေရ
မင္းလည္းမင္းဆရာလို ထြက္ရပ္လမ္းစဥ္ကို လိုက္မလို႔လား"
......
ထိုအခါ သက္ခိုင္က..
"ေျမေလွ်ာက္ဝိဇၨာႀကီး တစ္ခုေလာက္ေမးပါရေစ
ခုနက ဘာလို႔ကိုယ္ေပ်ာက္ေနတာတုံး"
....
"ဟားဟားဟား ဒါက ေဟာဒီဝါးျမတ္ရဲ႕ အစြမ္းလို႔ေျပာရမွာပဲ ဒါကသာမန္ဝါးမဟုတ္ဘူး သိဒိၶအစြမ္း ႐ွိတဲ့ အဆစ္မပါတဲ့.ဝါးျမတ္ပဲ ဒီဝါးျမတ္ကို.ကိုင္ထားတဲ့သူ မည္သူမဆို ကိုယ္ေပ်ာက္ႏိုင္တဲ့ အစြမ္း ႐ွိတယ္ကြဲ႔ သာမန္လူေတြနဲ႔ မသင့္ေလ်ာ္တဲ့ ရတနာ တစ္ပါးျဖစ္လို႔ အထက္ဆရာႀကီးေတြက လာယူခိုင္း တာ.ျဖစ္တယ္"
......
"ဒါဆို ဒီဝါးကို.ဘယ္ယူသြားမလို႔လဲ.."
"ဟားဟား ဒီဝါးကို မဟာၿမိဳင္ေတာႀကီးထဲကို ယူသြားမွာေပါ့ ဟိုမွာဒီထက္ပိုထူးဆန္းတဲ့ သဘာဝ လြန္အရာဝတၱဳ ေတြအမ်ားႀကီး႐ွိတယ္ကြ.."
......
ထိုအခါေအာင္ျမတ္သာက…
"ကဲ ေျမေလ်ာက္ဝိဇၨာႀကီးဘယ္ေတာ့ ျပန္မွာလဲဗ်"
...
"က်ဳပ္တာဝန္က ဒီဝါးကိုသြားပို႔ၿပီးရင္ တာဝန္ေက်ၿပီ
က်ဳပ္ရဲ႕ဝါသနာအရ ေနရာအႏွံ႔ ေလွ်ာက္သြားမယ္
ဒါနဲ႔ ဒီလူငယ္ေလးကို သမထလိုင္းဘက္ကိုပဲ ပို႔ေတာ့မွာလား ဆရာေအာင္ျမတ္သာ"
....
ထိုအခါေအာင္ျမတ္သာက…
"ဒါကေတာ့ သက္ခိုင္ရဲ႕ ဆႏၵအရေပါ့"
ထိုအခါ.သက္ခိုင္က……
"သမထနဲ႔ ဝိပႆ နာက.ဘယ္လိုကြာလို႔တုံး ဆရာ တို႔.."
ထိုအခါ.ေျမေလ်ာက္ဝိဇၨာက… .
"သမထဆိုတာ ဘုရား႐ွင္ပြင့္ေတာ္မမူခင္ကတည္း ကေပၚေနတဲ့ က်င့္ႀကံနည္းတစ္မ်ိဳးကြ စိတ္ကိုတည္ၿငိမ္ေအာင္ထားၿပီး က်င့္ႀကံရတာ စိတ္တည္ၿငိမ္လာ ၿပီဆိုရင္ အျမင္အာရံု အၾကားအာရံု စ်ာန္သမာပတ္ေတြရလာလိမ့္မယ္ အဲဒါဆို အခန္းဆံုးၿပီ အဲလိုရတဲ့ သူေတာ္စင္ေတြကို ထြက္ရပ္ေပါက္တယ္လို႔ေခၚၾက တယ္ သူတို႔ေတြက မိမိရဲ႕အသက္ကို လိုသလိုဆြဲ
ဆန္႔ႏိုင္ၾကတယ္ ဘုရား႐ွင္ပရိနိဗၺာန္စံေတာ္မူၿပီး ေနာက္ပိုင္းမွာ ထြက္ရပ္လမ္းစဥ္ရယ္ နိဗၺာန္ေရာက္ ေၾကာင္းဝိပႆ နာရယ္ဆိုၿပီး လမ္းေၾကာင္း၂ခု ကြဲလြဲခဲ့တယ္"
......
ထိုအခါ.သက္ခိုင္က…
"ဘယ္လိုကြာတာလဲဆရာ"
"႐ွင္း႐ွင္းေျပာရရင္ထြက္ရပ္လမ္းဆိုတာက အသက္ကို ဆြဲဆန္႔ၿပီး ေနာင္ပြင့္မယ့္ ဘုရားကိုဖူးေမ်ွာ္ဖို႔ ေစာင့္ေနၾကတာ ဝိပႆ နာကေတာ့ လက္႐ွိဘဝ မွာပဲ နိဗၺာန္ကို ရေအာင္လုပ္တာ"
.......
"အခုဆရာေျပာမွပဲ ကြဲကြဲျပားျပားသိေတာ့တယ္
ဒါဆို သမထဘက္ကေန ဝိပႆ နာကို ကူးလို႔ေကာ ရလားဆရာ"
"ဟာ.ရတာေပါ့ကြ သမထဘက္ကေန ဝိပႆ နာ ကိုကူးေျပာင္းတဲ့ နည္းကျဖတ္လမ္းနည္းပဲ
နိဗၺာန္ေရာက္ေၾကာင္းအတြက္ အလြယ္ကူဆံုးနည္း ပဲ.."
"ဒါဆိုဆရာတို႔က.ဘာလို႔မေျပာင္းဘဲ ထြက္ရပ္လမ္း စဥ္မွာ ေနေနတာလဲ."
....
"ဟာ မိေက်ာင္းမသားက ေတာ္ေတာ္အေမးထူတာ ပဲ..ငါတို႔က ေနာင္ပြင့္မယ့္ဘုရားကို ဖူးေမွ်ာ္ဖို႔ ေစာင့္ေနတာ.."
"အခုမွပဲ ႐ွင္းေတာ့တယ္"
....
"ကဲ ဆရာေလးေအာင္ျမတ္သာ က်ဳပ္မဟာၿမိဳင္ေတာ ထဲကို သြားေတာ့မယ္ လိုက္ဦးမလား"
....
"အိမ္း က်ဳပ္လည္း မဟာၿမိဳင္ေတာထဲမေရာက္တာ ၾကာေနၿပီ ဒီတစ္ခါလိုက္ခဲ့မယ္ဗ်ာ"
"ဆရာ.ဆရာ ကြၽန္ေတာ္လည္းလိုက္ခ်င္တယ္"
...
ထိုအခါ ေျမေလွ်ာက္ဝိဇၨာက…
"ဟာ ဒီေကာင္ကို ဘယ္လိုလုပ္မလဲ"
"အလည္သေဘာမ်ိဳးေခၚလို႔ရရင္ရမွာ အထက္ဆရာ ေတြဆီမွာ ခြင့္ေတာင္းၾကည့္ဦးမယ္"
ဆိုၿပီး ေအာင္ျမတ္သာက မ်က္လံုးအစံုကိုမွိတ္လိုက္ တယ္။ ခဏၾကာေတာ့..
"ကဲ သက္ခိုင္ေရ မင္းေတာ့ ကံထူးတာပဲ ခဏေတာ့ လိုက္လို႔ရမယ္ ၿပီးတာနဲ႔ မင္းျပန္ရမယ္"
....
"ရတယ္ဆရာ ခဏပဲျဖစ္ျဖစ္ လိုက္မယ္ဗ်ာ"
...
"ဒါဆို လွဲအိပ္လိုက္"
သက္ခိုင္လည္း ဇရပ္ေပၚလွဲခ်လိုက္တယ္။
"မ်က္လံုးမွိတ္လိုက္"
သက္ခိုင္မ်က္လံုးမွိတ္လိုက္တယ္။
..
"ရၿပီ သက္ခိုင္ ျပန္ဖြင့္ေတာ့"
သက္ခိုင္ မ်က္လံုးဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့…
"အိုး အလိုေလး ဒါ. ဒါက…"
....
"ဒါက မဟာၿမိဳင္ေတာပဲ ဒီကိုလာရင္ မဆူညံရဘူး
တရားက်င့္ႀကံေနတဲ့ သူေတာ္စင္ေတြ႐ွိတယ္
ေရာက္တုန္းေရာက္ခိုက္ လိုက္ၾကည့္ၾကည့္ဦး"
....
"ဆရာက ဘယ္သြားမလို႔လဲ"
"က်ဳပ္ဟိုသစ္ပင္ေအာက္မွာ တရားထိုင္ေနမယ္
မင္းက.လိုက္ၾကည့္ခ်င္တယ္ဆို လိုက္ၾကည့္ေန"
....
သက္ခိုင္လည္း ပတ္ဝန္းက်င္ကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့
အရမ္းကိုသာယာလွတဲ့ေနရာပါလား…အရာရာၿငိမ္ သက္ေနၿပီး ေက်းငွက္ေတြရဲ႕ သာယာနာေပ်ာ္ဖြယ္ အသံေလးေတြ..စမ္းေခ်ာင္းစီးက်သံေတြကလြဲၿပီး
ဘာဆိုဘာမွမၾကားရတဲ့ ေနရာေလးပါလား.....
သက္ခိုင္ ေလွ်ာက္ၾကည့္ေနရင္း…အလိုေလး..
သစ္ပင္တိုင္းမွာ တရားက်င့္ႀကံေနတဲ့ သူေတာ္စင္ေတြအျပည့္ပါလား..ဘုန္းေတာ္ႀကီးေတြလည္းပါ တယ္…လူဝတ္ေတြလည္းပါတယ္…ေယာဂီေတြ
လည္း ပါတယ္…မုတ္ဆိတ္ေမႊးအ႐ွည္ႀကီးနဲ႔ ဆာဒူး ႀကီးေတြလည္း႐ွိတယ္…တျခားႏိုင္ငံက သူေတြကို လည္း ေတြ႔ရတယ္…သူတို႔အားလံုး ၿငိမ္သက္ၿပီး တရားက်င့္ႀကံေနၾကတာပဲ။
....
မဟာၿမိဳင္ေတာႀကီးက သူေတာ္စင္ေတြအတြက္ သီးသန္႔ဖန္တီးထားတဲ့ေနရာတစ္ခုပဲထင္ပါရဲ႕။
သက္ခိုင္ လိုက္ၾကည့္ေနရင္း စမ္းေခ်ာင္းတစ္ခုမွာ ေရထဲေပါေလာေမ်ာေနတဲ့ ေက်ာက္ဖ်ာတစ္ခ်ပ္ကိုေတြ႔လိုက္ရတယ္။
...
သက္ခိုင္ အံံံ့ၾသၿပီး ေက်ာက္ဖ်ာကို ကိုင္ၾကည့္တယ္
တကယ့္ေက်ာက္သားပဲ။ ဒါေပမယ့္ ေရေပၚေပၚေန တယ္။
....
သူေတာ္စင္ေတြကေတာ့ မ်က္စိတစ္ဆံုး မကုန္ႏိုင္ေအာင္ မ်ားျပားလွပါလား…အားလံုး ကိုယ့္အလုပ္နဲ႔ ကိုယ္ က်င့္ႀကံေနလိုက္ၾကတာ။ ၾကည္ညိဳစရာ ေကာင္းလိုက္တာ
.....
ထိုစဥ္..
ေဟာ ေကာင္းကင္ထက္မွာ စ်ာန္သမာပတ္နဲ႔
ပ်ံသန္းေနတဲ့ ဆာဒူးႀကီးေတြ…ပိတ္ျဖဴ စင္ၾကယ္နဲ႔
သူေတာ္စင္ေတြ....
သက္ခိုင္ ေငးေမာရင္း ေလ်ွာက္လာစဥ္..
ဂူတစ္လံုးထဲက အေရာင္တဖိတ္ဖိတ္ထြက္ေနတာ ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ သက္ခိုင္လည္း ဂူထဲဝင္ၾကည့္ လိုက္ေတာ့ အလိုေလး…ဂူထဲမွာလည္း တရားက်င့္ ႀကံေနတဲ့သူေတြ အမ်ားႀကီးပါလား..ဂူရဲ႕အလယ္ေနရာကေန အလင္းေရာင္ေတြ တဖိတ္ဖိတ္လ်ွံထြက္ေနတာ..
အလင္းေရာင္ထြက္ေနတဲ့ အ႐ာကိုေသခ်ာၾကည့္ လိုက္ေတာ့ စိန္တံုးႀကီးတစ္တံုး..
ဂူထဲမွာစိန္တံုးကထြက္တဲ့အလင္းေရာင္ေၾကာင့္ အရာအားလံုး ႐ွင္းလင္းစြာျမင္ေနရတယ္။
....
သက္ခိုင္လည္း ဂူထဲကေန ျပန္ထြက္လာၿပီး
စမ္းေခ်ာင္းေလးေဘးမွာ ထိုင္ၿပီး တရားမွတ္မယ္လို႔ အလုပ္မွာ..
"ကဲ လူေလး အခ်ိန္ေစ့ၿပီ ကိုယ့္ေနရာ ျပန္ေတာ့
မင္းဒီကိုလာခ်င္ရင္ မင္းႀကိဳးစား"
ဆိုတဲ့ စကားသံ ၾကားလိုက္ရတယ္။
....
သက္ခိုင္လည္းမ်က္လံုးမွိတ္ၿပီး ျပန္ဖြင့္လိုက္ေရာ.
"ဟင္.."
"သတိရလာၿပီ.…သတိရလာၿပီ...."
သူ႔အနားမွာ လူေတြအံုေနတာ…
"က်ဳပ္ဘာျဖစ္လို႔လဲ"
"ဟာ.. မိတ္ေဆြက ဒီဇရပ္မွာ အိပ္ေပ်ာ္ေနတာ
၂ရက္႐ွိၿပီဗ်"
....
"ဗ်ာ ၂ရက္ေတာင္႐ွိၿပီ မဟုတ္ေလာက္ဘူး ထင္တယ္ေနာ္ ခုနကမွ က်ဳပ္အိပ္ေနတာပါ"
....
"တကယ္ေျပာတာဗ် မိတ္ေဆြအသက္႐ွဴ ေနလို႔သာ မေသမွန္းသိတာ"
"ေၾသာ္… ဟုတ္ကဲ့..ေက်းဇူးပါဗ်ာ"
....
လူေတြလည္းသက္ခိုင္သတိရလာေတာ့ ကိုယ့္အိမ္ကိုယ္ျပန္သြားၾကတယ္။
သက္ခိုင္လည္း မဟာၿမိဳင္ေတာကိုေရာက္သြားတာ ခဏပါပဲ ဘယ္လို ၂ရက္ေတာင္ၾကာသြားလဲ
စဥ္းစားေနရင္း နားထဲမွာ..
"သက္ခိုင္ မင္း ေနာက္၄ရက္ေလာက္ထိ ငါ့ကို ဇရပ္မွာပဲေစာင့္ေန"ဆိုတဲ့ အသံၾကားလိုက္ရတယ္။
.....
သက္ခိုင္လည္း ဇရပ္ေပၚမွာေန အနားမွာ႐ွိတဲ့ ဘုန္း ႀကီးေက်ာင္းက.ဆြမ္းဟင္းအက်န္ေတြ စားရင္း
မိမိအလုပ္ျဖစ္တဲ့ အင္းကြက္ကိုပဲ ေရးဆြဲေနခဲ့တယ္။
၄ရက္ေျမာက္မနက္မွာေတာ့..
"သက္ခိုင္ ထေတာ့ မိုးလင္းေနၿပီ" ဆိုတဲ့အသံၾကားလို႔ၾကည့္လိုက္တာ ေအာင္ျမတ္သာက သူ႔အနားေရာက္ေနၿပီ..
.....
သက္ခိုင္လည္း လုပ္စရာ႐ွိတာ ေကာက္လုပ္ၿပီး…
"ဒီတစ္ခါ.ဘယ္ကိုခရီးဆက္မလဲဆရာ"
"အိမ္း ဒီတစ္ခါေတာ့ ေယာနယ္ဘက္ကို ခရီးထြက္ရမယ္လို႔.ၫႊန္ၾကားခဲ့တယ္ အဲဒီနယ္မွာ ဆိုးသြမ္းေနတဲ့ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ကို ပညာႏုတ္ဖို႔ တာဝန္ေပးခံထားရတယ္ ကဲ သြားရေအာင္..." ဆိုၿပီး ဆရာတပည့္ႏွစ္ေယာက္
ဇရပ္ေလးေပၚကေန ဆင္းလာခဲ့လိုက္ေတာ့သည္။
ေလးစားစြာျဖင့္
ေဇယန(ရာမည)
Comments
Post a Comment